Jump to content


Photo
- - - - -

Stogodišnjica Prvog svetskog rata


This topic has been archived. This means that you cannot reply to this topic.
168 replies to this topic

#1 pixel

pixel
  • Members
  • 2,487 posts

Posted 08 November 2013 - 12:28

yR5snQM.jpg
 
Statistika:
 
- Ukupan broj mobilisanih ljudi — 65 miliona
- Procenat mobilisanih žrtava rata (mrtvi i ranjeni) — 57%
- Ukupan broj žrtava (mrtvi i ranjeni) — 37 miliona

- Broj vojnih gubitaka — 9 miliona

- Broj civilnih gubitaka — 6,6 miliona

- Broj ukupnih žrtava — 15,6 miliona
- Broj ranjenih — 22,3 miliona
- Trajanje rata — 4 godine
- Broj vojnih žrtava Antante — 5,6 miliona
- Broj civilnih žrtava Antante — 3,2 miliona
- Broj ranjenih kod zemalja Antante — 13,9 miliona
- Broj vojnih žrtava Centralnih sila — 3,4 miliona
- Broj civilnih žrtava Centralnih sila — 3,5 miliona
- Broj ranjenih kod zemalja Centralnih sila — 8,4 miliona
- Ukupna cena rata — $186 milijardi
SJ5nsBn.png
 
bkbLaQX.png

 

Arhiva "Politike" iz 1914. godine


Edited by pixel, 08 November 2013 - 12:54.


#2 pixel

pixel
  • Members
  • 2,487 posts

Posted 08 November 2013 - 13:14

http://www.firstworldwar.com/

 

The Heritage of the Great War

 

Selected Footage Of World War I

 

The World War I Document Archive

 

Maps of Europe

 

Your Family History of World War I – Europeana 1914–1918 (Crowd-sourcing project)

 

World War I British press photograph collection

 

An animated map "Europe plunges into war"

 

An animated map of Europe at the end of the war

 

LINKOVI



#3 pixel

pixel
  • Members
  • 2,487 posts

Posted 08 November 2013 - 13:56

Evo jedne od stvari oko koje će se mnogo prašine podići...

 

"Princip terorista, Apis sve znao"
 
Vašington -- Srbija iz vremena Prvog svetskog rata bila je nalik na današnji Iran, gde delovi vlasti sponzorišu terorističke aktivnosti, kaže istoričarka Margaret Mekmilan.

Ova kanadska istoričarka je na promociji svoje knjige "Sprečavanje novog Velikog rata: Lekcije iz 1914" u Vašingtonu rekla i da je Gavrilo Princip bio fanatik koji se poslužio terorističkim nasiljem za ostvarivanje svojih ciljeva.

"Prvi čovek vojne bezbednosti Srbije pukovnik Apis bio je veoma dobro upućen u to šta zaverenici pripremaju u Bosni. Oružje za atentat prošvercovano je iz Srbije uz pomoć srpskih graničara", rekla je Mekmilanova na tribini u Institutu Brukings.

Prema njenim rečima, predsednik tadašnje vlade Nikola Pašić "možda je nešto i sumnjao, ali odlučio je da ne zna šta se dešava".

Na pitanje dopisnika Tanjuga da li zna da je vođi nacističke Nemačke Adolfu Hitleru za rođendan 1942. doneta spomen-ploča posvećena Gavrilu Principu iz Sarajeva, koju su nemački okupatori skinuli kao ratni trofej, istoričarka je odgovorila da je juče čula za to.

"Da, juče su mi rekli za tu sliku", kazala je Mekmilanova.

Ona je, ipak, Principa nazvala teroristom, rekavši da su to ljudi koji koriste nasilje da postignu svoje ciljeve, a atentator iz Sarajeva, prema njenim rečima "nije hteo da čeka da se stvari reše diplomatskim ili ustavnim putem".

"U svojoj knjizi sam ga opisala kao čoveka iz današnjeg egipatskog društva koji je došao iz ruralne i tradicionalne sredine. On je verovao u svoje ideje i bio je fanatik", navela je Mekmilanova.

Opisujući Gavrila Principa, istoričarka je kazala i da je on, kao i mnogi mladi ljudi, svet posmatrao crno-belo.

Kanadska istoričarka, inače profesor istorije na Univerzitetu Toronto, prethodno je Evropu početkom 20. veka opisala kao skoro idilično društvo koje blizu sto godina nije bilo u većem sukobu, koji je došao sa Prvim svetskim ratom.

"Evropa je napredovala na svim poljima, ali je to bilo i vreme kada je dominacija velikih sila, poput Britanije, počela da opada", ocenila je Mekmilanova, dodajući da Britanci nisu shvatali da i druge zemlje žele "svoj deo kolača".

Prema njenim rečima, nemačka spoljna politika koju je vodio car bila je katastrofalna, što je Britaniju odvojio od nje i približilo Francuskoj i Rusiji, što se smatralo nezamislivim krajem devetnaestog veka.

"Mnogo faktora je uticalo na početak rata, od lidera država, preko porasta nacionalizma, do krize na Balkanu", ocenila je Mekmilanova i dodala da Rusi nisu zaboravili Nemcima poniženje iz BiH 1908. godine.

Ona je zaključila i da je Nemačka odlučila da uđe u rat i napadne Srbiju, jer se plašila da će izgubiti Austro-Ugarsku ako to ne učini.



#4 Loup

Loup
  • Banned
  • 940 posts

Posted 08 November 2013 - 14:15

ymbc.jpg
 



#5 Loup

Loup
  • Banned
  • 940 posts

Posted 08 November 2013 - 14:24

slly.jpg
 



#6 Bite my shiny metal ass

Bite my shiny metal ass
  • Banned
  • 5,781 posts

Posted 08 November 2013 - 15:25

... Diplomatskim ili Ustavnim putem . . .

 

:rotflmao:



#7 Schrodinger

Schrodinger
  • Members
  • 19,153 posts

Posted 08 November 2013 - 17:04

Da je Apis sve znao je cinjenica koju niko normalan - osim najesktremnijih crnorukasa, ljoticevaca i ponekih ludaka iz dSS-a/Zveri - ne spori. Stavise, sam Apis je to slobodno priznao, cak i tada kad mu je to najmanje odgovaralo, tj. i na sudjenju i kad je vec bio osudjen i cekao na izvrsenje presude u Solunu. To da je crna ruka bila cista teroristicka organizacija i marioneta ruske Ohrane, takodje je nesporno. Jedini problem koji postoji jesu domaci rusofili/nekrofili koji smatraju da je to sve dobro i da ruski pioni naprosto nikada ne mogu da pogrese...



#8 Honey Badger

Honey Badger
  • Members
  • 6,132 posts

Posted 09 November 2013 - 00:13

Odlican clanak u Guardian-u:

http://www.theguardi...ry-leslie-smith



#9 pixel

pixel
  • Members
  • 2,487 posts

Posted 09 November 2013 - 11:39

Europe's Last Summer: Who Started the Great War in 1914?

 

Odlična knjiga.



#10 pixel

pixel
  • Members
  • 2,487 posts

Posted 09 November 2013 - 12:31

pPiG2Bd.jpg

 

Plakat postavljan u USA.



#11 denzil

denzil
  • Members
  • 5,539 posts

Posted 10 November 2013 - 12:10

Gavrilo Princip, heroj?

Filip Balunović | 24/10/2013

 

Manje od godinu dana ostalo je do obeležavanja stote godišnjice početka Prvog svetskog rata, do tada najkrvavijeg rata u ljudskoj istoriji. Kako se 28. jun 2014. približava, sve je izvesnije da će se u organizaciju obeležavanja stogodišnjice u Sarajevu, na mestu gde je Gavrilo Princip izvršio atentat na austro-ugarskog prestolonaslednika i njegovu suprugu, uključiti čak i nemačka vlada. Najveća noćna mora naših baka i deka počinje da nas manje više sve mori, kako se ovaj datum približava. Pitanje koje nas muči je dakle, “šta će reći svet?”

Pri analizi uloge Gavrila Principa u svetskoj istoriji najpre je potrebno ukazati na epistemološku pogrešku u dominirajućem, ali nažalost revizionističkom tumačenju atentata u Sarajevu. Gotovo sva literatura koja se bavi uzrocima Prvog svetskog rata već na prvoj stranici apostrofira ubistvo Franca Ferdinanda i njegove supruge Sofije kao povod za početak rata. Uprkos tome što se u kasnijoj analizi ovaj sukob svetskih razmera dovodi u direktnu vezu sa sukobljavanjem imperijalističkih pretenzija velikih sila s kraja devetnaestog i početkom dvadesetog veka, uvek nekako ostaje taj početni gorak ukus na pomen imena Gavrila Principa.

Da je čin ubistva kolonijalnog subjekta od strane ugnjetavanog znak istinskog samooslobođenja, naučili smo od Žan Pol Sartra. Kako je kolonizaciju tokom devetnaestog i dvadesetog veka pratila promocija takozvanog “naučnog rasizma”, prema kojoj je kolonizacija opravdana utoliko što je izvršena nad onima koji su nesposobni sami sobom da upravljaju, kolonijalizovan narod na tim područjima stavljan je u položaj inferiorne rase. Iako se često ocem “naučnog rasizma” smatra Aristotel, nemali je broj modernih, pre svega liberalnih mislilaca, koji su upravo ovim konceptom opravdavali kolonijalna osvajanja svojih zemalja. Tako je J. S. Mill smatrao da je opravdano ići u imperijalne pohode ako će to značiti da će “necivilizovani” postati “civilizovani”. Tocqueville je i sam, pišući o Alžiru, artikulisao karakteristike francuskog ideala “civilizirajućih misija”. Jedino je Bentham bio protiv britanskog imperijalizma i to samo iz razloga što ga je smatrao neisplativim, jer je mislio da se takvim pohodina traće dragoceni resursi. Pored Velike Britanije i Francuske, tu su naravno bile i ujedinjena Nemačka, Austro-Ugarska i carska Rusija. Svaka od ovih zemalja imala je potrebe za imperijalističkim pohodima. Naravno, sukobi velikih sila oko teritorija protezali su se kroz čitavu istoriju postojanja moderne države, a u njima su pored pobrojanih, od 16. veka na ovamo učestvovale još i Španija i Holandija. Tako je svet u nekom istorijskom trenutku postao tesan jer se zapad razvio upravo zbog toga što se u trku za svetskim bogatstvom uključivao samo ograničen broj članova. Zapad se prema mnogima, razvio samo zato što su vrlo napredne zemlje poput Kine i Indije bile opustošene eksploatacijom. Najednom, u eksploatatorske pohode uključilo se dakle previše zemalja i bilo je pitanje vremena kada će konflikti velikih sila eskalirati. A onda se pravo ni od kuda, pojavio neki Gavrilo Princip, ubio okupatorskog simbola, doživeo sartrovsko samooslobođenje i započeo Prvi svetksi rat?

Kažu da je Gavrilo Princip bio nacionalista. U regionu ga ne vole jer je bio član organizacije koja ja za cilj imala ujedinjenje Srba pod austro-ugarskom vlašću (ali i drugih južnih Slovena). U svetu ga nazivaju teroristom jer je, u svakom slučaju i pod kojim god okolnostima, ubistvo jedan varvarski čin – a pogotovo ubistvo jednog prestolonaslednika. Krenimo od prve optužbe.

Svi (uspešni) antikolonijalni pokreti u dvadesetom veku, širom sveta, bili su pokreti za “nacionalno oslobođenje”. Kako Alan Ryan piše, nacionalizam je opasan poklon koji su kolonizatori nehotice dali kolonizovanima. Čak je i Marks smatrao da su kolonijalna osvajanja progresivna, u smislu da mogu da dovedu do ekspanzije kapitalističkog načina socio-ekonomske organizacije, a koji bi za posledicu imao formiranje nardnooslobodilačkih pokreta, koji bi se po uzoru na one evropske, oslobodili najpre kolonijalne vladavine, a onda i uzeli učešće u svetskoj socijalističkoj revoluciji. Ti pokreti, najpre bi morali biti nacionalni. Oslobođenje od “imperijalizma kao najvišeg stadijuma kapitalizma” (kako glasi najpoznatije Lenjinovo delo o ovom fenomenu) kreće sa grupisanjem nacije, odnosno skupine koja ima želju da se, po uzoru na zapadne nacionalne države, najpre oslobodi okupatora a potom i formira nezavisnu državnu zajednicu. Otuda i definisanje “neagresivnog nacionalizma” prema doktrini “svakom narodu njegova zajednica” (“to each people its own polity”) i jasno razlikovanje u odnosu na “agresivni nacionalizam” koji podrazumeva osvajanja. Ova klasifikacija dakako je rezervisana za doba ranog dvadesetog veka i pre svega antikolonijalnu borbu i nije relevantna za današnju analizu nacionalizma kao pre svega retrogradnu društvenu tendenciju. Ta borba je neretko, u svim delovima sveta s početka dvadesetog veka bila vrlo radikalna i to što je bila takva ne znači da je mogla biti svrstana u “agresivnu” – ako koristimo prethodno navedenu kategorizaciju. U tom smislu, Gavrilo Princip je taman onoliki nacionalista koliki je i, primera radi, Simon Bolivar, inače simbol antikolonijalne borbe u Južnoj Americi. Isto se može reći i za drugu optužbu, tj. da je Gavrilo Princip taman onoliki terorista koliki je bio i, primera radi, Ernesto Gevara (bez namere da poredim istorijske ili ideološke uloge ove dvojice). Ovde i dolazimo do onoga što smatram glavnom epistemološkom (saznajnom) greškom u analizi istorijske uloge Gavrila Principa.

Potpuno je, sa stanovišta istorijske uloge, irelevantno da li je Mlada Bosna čiji je Princip bio član, bila za oslobođenje prvo Srba pa onda i ostalih, ili samo Srba, ili svih južnih Slovena podjednako (mada će biti da je ovo prvo). Takođe je manje bitno da li je ova organizacija bila u sprezi sa srpskom “Sloboda ili smrt” (a jeste), između ostalog i što je, primera radi, glavni ideolog Mlade Bosne Vladimir Gaćinović, bio sledbenik ruskog anarhizma (Kropotkina i Bakunjina), dok je sa Trockim, koga je upoznao u Švajcarskoj, bio čak i prijatelj. Manje je važno i to da li bi se Gavrilo Princip, da je kojim slučajem preživeo i ostao u oslobođenoj Bosni, možda u nekom trenutku i predomislio u vezi sa svojim uverenjima (za koja i ne možemo da tvrdimo kakva su tačno bila), poput na primer egipatskog antikolonijalnog borca po imenu Sayyid Qutb, koji je najpre bio heroj, a onda je ubijen od strane Nasserovog režima jer nije podržavao vojnu diktaturu već se zalagao za Šerijat (ovaj čovek je inače 1949. godine napisao knjigu pod imenom “Social justice in Islam“). Tako su dakle za analizu istorijskog značaja atentata u Sarajevu i njegovog izvršioca, varijable poput karaktera Mlade Bosne, njenih veza sa “Sloboda ili smrt” ili uverenja Principa samog, potpuno irelevantne. Pre će biti da je jedino što je bitno – istorijski kontekst u kome se ovaj događaj odigrao jer je atentat bio izraz antiimperijalne borbe naroda koji je pod stranom vlašću živeo vekovima. Narod prema kome su se velike sile odnosile “naučno rasistički”, kroz Gavrila Principa doživeo je sartrovsko samooslobođenje. Ovaj narod koji i dalje priča istim jezikom a različitih je vera i etniciteta, već stotinu godina čeka na još jednog Principa u ovoj modernoj imperiji koja se, kako to Hardt i Negri kažu u svojoj Imperijine stvara na osnovi same sile već na sposobnosti da se sila predstavi kao da je u službi mira.

 

Levo smetalo, 23.10.2013.



#12 denzil

denzil
  • Members
  • 5,539 posts

Posted 10 November 2013 - 22:18

ymbc.jpg
 

 

Montenegro = bubašvaba  :lol+:



#13 Schrodinger

Schrodinger
  • Members
  • 19,153 posts

Posted 11 November 2013 - 03:38

Gavrilo Princip, heroj?

Filip Balunović | 24/10/2013

 
blabla... sartrovsko samooslobođenje... blabla 

E kad je ovejani staljinista Sartr postao osloboditelj, onda i terorista (ali prevashodno naivcina i budala) Princip moze postati heroj. Ovog g. Balunovica bi vredelo informisati o par nekih stvari - recimo da je Sartr pisao ode staljinovim gulazima u isto vreme dok je guslao o oslobodjenju kolonizovanih naroda, kao i da je Ernesto Gevara ne samo bio terorista, vec bio i upravnik najzloglasnijeg zatvora u svojoj zemlji koji je u dvoristu istog ponekad licno ucestvovao u izvrsenju kazni (smrtnih, u njegovo doba se druge nisu izricale).



#14 Bite my shiny metal ass

Bite my shiny metal ass
  • Banned
  • 5,781 posts

Posted 11 November 2013 - 10:47

Sram ga bilo nije koristio ustavne metode . . .  :lol+:

 

Okupatori su najureni iz BiH, te je unistena jedna opresivna sila. Gavrilo je posredno donio slobodu brojnim narodima - Slovencima, Hrvatima, Srbima, Bosnjacima, Cesima, Slovacima . . .

 

Cinjenica da jos postoje idioti koji prizeljkuju ropstvo ne mijenja velicinu njegovog djela.


Edited by Bite my shiny metal ass, 11 November 2013 - 10:52.


#15 denzil

denzil
  • Members
  • 5,539 posts

Posted 11 November 2013 - 11:26

As every schoolchild knows, the First World War began in the Balkans with the shooting of Archduke Franz Ferdinand. What is less well known is that it also ended in the Balkans.

 

The fighting along the Macedonian Front in September 1918 might not be as well known as the Somme, Ypres or Verdun, but in terms of delivering the fatal blow to the German war machine, it was unsurpassed. “It was upon this much-abused front that the final collapse of the Central Empires first began,” Winston Churchill wrote.

 

Controversy had dogged the Allied ‘‘Army of the Orient’’ ever since it began deploying three years earlier through Salonika, the Greek port city that provides the southern gateway to the Balkans.

The force was polyglot with French, British, Serbian, Italian and Russian among the languages spoken in its ranks. And it included the only British woman officially to serve as a soldier in the First World War, the redoubtable Flora Sandes, who volunteered for ambulances but ended up serving as a sergeant in the Serbian army.

 

It was the force’s early reluctance to break out from Salonika that generated scorn. Faced by a joint Bulgarian, German and Austro-Hungarian enemy, the Army of the Orient was perceived as doing little more than digging trenches. “Let them be known as the Gardeners of Salonika,” Georges Clemenceau, France’s wartime leader, jeered.

 

But when the moment came for the force to push north shortly after daybreak on September 14, 1918, its assault along the front into Macedonia was so intense it bore comparison with the heaviest fighting of the Great War.

 

For two months, French and Serbian combat engineers had been working only at night to covertly drag heavy artillery pieces into position through mountainous terrain south of Dobro Polje. It meant that when the attack came, with a barrage from 1,800 cannons, it came where the enemy least expected it, through mountain passes they believed impregnable. The fighting is remembered for its pioneering use of air power, with Royal Air Force planes strafing lines of Bulgarian soldiers fleeing the battlefield.

 

German forces had been thinned so much to supply soldiers to France that when the Macedonian Front fell, there was a risk that Allied forces could advance unopposed to Berlin.

 

“As a result of the collapse of the Macedonian Front... there is, so far as can be foreseen, no longer a prospect of forcing peace on the enemy,” Field Marshal Paul von Hindenburg, the German commander-in-chief, wrote on October 3, 1918. Two days later, Germany formally requested the armistice.

 

By Tim Butcher (The Telegraph 10.4.2013.)